فهم غزل 

«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»

فهم غزل کم آورد به نزد معنای شما

بزرگ احرام بود گنبد خضرای شما

ای که به دنیای دلم پیمبری یگانه ای

گشته رحیل مرغ دل به سوی صحرای شما

دوباره یاد آن سفر دوباره در خاطره ها

بهانه می کند دلم روضه ی مینای شما

چه حس پاک و ساده ای در آن مدینه داشتیم

ولی نصیب ما نشد رویت سیمای شما

چنان رحیم و مهربان برای امّتت شدی

که فخر قرآن شده این رحمت والای شما 

همین کسی که جان دهد به پای غنچه هایتان

دوباره زنده گشته از شمیم گلهای شما

بگو به روز محشر از برای اتمام نجات

شفیع ما که می شود ام ابیهای شما

                                                                             ۲۵ اسفند ۱۳۸۷