تا تو ساحل نعمت آروم گرفتی و نفس می کشی قدردان باش. شکرگزار باش . خیلی وقت ها حواس ما مثل کفتر های روی ایوان خونه های قدیمی می مونه... زود جلد می شه... حواستو جمع کن. البته من بهت حق می دم... تقصیری نداری. آخه دست و پا زدن توی دریای غربت و تجربه نکردی... درسته که بهت شنا یاد میده ... ولی خوردن آب شور آدم و اذیت میکنه... نمی خوام کلاس بذارم ادبی حرف بزنم. دلم میخواد راحت راحت بگم تا تو وطن خودت... تو سرزمین خودت... تو خاک خودت. تو خونه خودتی قدر بدون چون شاید دست روزگار فتیله پیج کرد اوضاعت رو... لابد میگی من چرا این حرف ها رو می زنم . چه ربطی داره و اینا ؟ حالا صبر کن ... بهت می گم... کو تا شام ؟!!!
شنبه سی و یکم فروردین 1387ساعت
7:24 بعد از ظهر به قلم حمیدرضا جوادزاده| |
گفتند 9 فروردین اومدی ... اما نگفتند کی بر میگردی؟ ما هم دیگه سوال نکردیم!!! افتخارمه نوکری از نوکران حسین بن علی(ع) هستم نحوه نوکری رو گفتند نگو ... ولی یه موقع هایی دستم به شعر می ره یعنی غزل و رباعی و دوبیتی و ... کلا آدم شوخی ام خیلی جدی نگیریدم ... نمی دونم آخرش چی میشه ولی ان شاالله به خیر بگذره ...
اشعار این وبلاگ متعلق به نویسنده آن می باشد. هرگونه استفاده از اشعار با ذکر منبع بلامانع است
اشعار این وبلاگ متعلق به نویسنده آن می باشد. هرگونه استفاده از اشعار با ذکر منبع بلامانع است
