فهم غزل 

«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»

فهم غزل کم آورد به نزد معنای شما

بزرگ احرام بود گنبد خضرای شما

ای که به دنیای دلم پیمبری یگانه ای

گشته رحیل مرغ دل به سوی صحرای شما

دوباره یاد آن سفر دوباره در خاطره ها

بهانه می کند دلم روضه ی مینای شما

چه حس پاک و ساده ای در آن مدینه داشتیم

ولی نصیب ما نشد رویت سیمای شما

چنان رحیم و مهربان برای امّتت شدی

که فخر قرآن شده این رحمت والای شما 

همین کسی که جان دهد به پای غنچه هایتان

دوباره زنده گشته از شمیم گلهای شما

بگو به روز محشر از برای اتمام نجات

شفیع ما که می شود ام ابیهای شما

                                                                             ۲۵ اسفند ۱۳۸۷

بعد از مدت ها می خوام یه طرح نوین در وبلاگ پیاده کنم.

یه شعره که از یه شاعر ناشناس آلمانیه

و حقیر با اندکی ذوق و قریحه به پارسی مقدس ترجمه اش می کنم ...

شاید یه جور تمرین زبان هم باشه ...

 Dieses Gefühl

 Kennst du dieses Gefühl, wenn niemand nach dir fragt

Kennst du dieses Gefühl, wenn niemand deinen Namen ruft

 Kennst du dieses Gefühl, wenn sich niemand zu dir setzt

Kennst du dieses Gefühl, wenn alles an dir vorbeiläuft

Kennst du dieses Gefühl, wenn alle auch ohne dich glücklich sind

ich kenne es

«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»

این احساس . . .

با این حس آشنایی، وقتی هیچ کس سراغی از تو نمیگیره ؟

میشناسی این حس رو، وقتی هیچ کس اسمتو صدا نمیکنه ؟

با این حس آشنایی، وقتی هیچ کس در کنارت نمیشینه ؟

تا حالا این حس رو داشتی، که همه چیز از کنارت بگذره ؟

میشناسی این حس رو، وقتی همه بدون تو خوشحال هستن ؟

من این حس رو می شناسم ...