بهترین بابای دنیا «»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«» بابای من شبا بهم سر می زنه بابای من دلم رو از جا می کنه بابای من از بس که مهربونه بابای من با قلبی عاشقونه هر شب میاد قصه برام می خونه چند شبه که نیومده دیگه تمومه کارم خوب می دونه تو کوفه من هیچ کسی رو ندارم .........................بابای من وای وای...................... یکی می گفت تو شهرمون یه حالیه یکی می گفت محراب مسجد خالیه یکی می گفت اون ماها رو نمی خواد یکی می گفت هر جا که هست دلش شاد دلخوش نباش دیگه بابات نمیاد اما خودم خوب می دونم همتا نداره بابام هر چی که دوست دارید بگید میاد دوباره بابام .........................بابای من وای وای...................... صوت غزل «»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«»«» تا دم از عشق ازل می آید خنده و گریه بدل می آید آخر آن روز رسد کز سر دل وزن بر باب فعل می آید ارض و زلزال گنه کاری ماست ورنه آن کی ز گسل می آید ؟ تو چه از درد دلم می دانی نکته از ضرب و مثل می آید جوجه را آخر پاییز شمار درد ما هم به محل می آید گر کسی قدر جوانی طلبید یادم احلی من عسل می آید بگذریم ای رفقا گوش کنید صوت قرآن غزل می آید شهریور ۸۷ هی میگه چرا اینقدر نظرای وبلاگت کمه ؟ خوب منم میگم صفای وبلاگ شخصی به همینه ... بالاخره باید یه فرقی با وبلاگهای عمومی داشته باشه ... بعد گفت الکی توجیه نکن و به هم نباف... یک کلمه بگو حوصله ندارم بش برسم و خلاص ... چی بگم بدم نمیگه .. آخه می دونی این مدت یک سری فشار های روحی و اینا ..... اه ... باز داره بهونه و اما و اگر ... کی آدم می شی تو ؟ باز از اون سوالای سخت پرسید ... واقعا کی ؟ از امشب ... نه نه امشب اتاقم به هم ریخته است ... خیلی هم خوابم میاد .. بذار از شنبه که اول هفته است .. اره خوبه ولی .. نه شنبه و یکشنبه که تعطیله شاید بری بیرون ... میری میای ... نه اصلا بذار این ماه تموم شه قشنگ از اول ماه بعد به حول و قوه الهی .... چند تامون تا حالا از این قول و قرارا با خودمون گذاشتیم ؟ یا زدیم زیرش ؟ یا عمل کردیم ؟ فرقی نمیکنه بچه ها... ماه رمضون حوصله این شل کن سفت کن های ما رو نداره ها ... رد می شه و میره ... درستش این بوده که تو ماه رجب و شعبان خودمو و آماده میکردم ... اما حالا که تنبلی کردم عیب نداره ... ولی دیگه جون هر کی دوست داری تو این ماه یه خودی نشون بده به خدات ... خدا حتما دوست داشته که گذاشتد تو دل گناه ... از اون مدل دوست داشتنا ... خوب الان باید یه فرقی تو احوالت باشه با اون موقع که تو کوچه پس کوچه های قم قدم می زدی... به این می گن اجر غربت .. اما وای به حال اونی که این موقعیت رو به فال نیک نگیره و ... واویلا از اون کس و از اون موقع ای خدا ... در خونه تو و اهل بیتت داشتم زندگیمو میکردم می خوردم زمین .. کج و کوله می شدم اما باز بلندم می کردید ... چه تقدیری بود ... چه سرنوشتی بود که اومدم اینجا ... خودت می دونی ناشکری نمی کنم .. آخه از روزی که اومدم اینجا کسایی رو دیدم که شاید تو ایران هم گیرشون نمی اوردم .. می دونم چیزایی یاد گرفتم از یه عده ... که شاید در غیر این صورت یاد نمی گرفتم ... به کسایی عشق ورزیدم که شایستگی و لیاقت داشتند ... اما چه کنم که دلم برا یه سری چیزا تنگ شده ... برا "الهی العفو" های حاج منصور تو مسجد ارک .. برا دعا کمیل های حاج مهدی تو حرم حضرت معصومه (س) ... چیزایی که موقع زمین خوردن آویزونشون می شدم ... اکثر اونایی که بم میگن همه زندگی این چیزا نیست و به فکر چیزای دیگه هم باش قصد تشویق ندارن ... پیشرفت منو نمی خوان ... از تن صداشون می فهمم... من وقتی قانع می شم که خودت بم بفهمونی ... چی جوری شو خودت بهتر می دونی ... پس یا واسع المغفره اغفرلی ... تو این ماه منو دریاب حالم بده ...
اشعار این وبلاگ متعلق به نویسنده آن می باشد. هرگونه استفاده از اشعار با ذکر منبع بلامانع است
